Kuyu tandırın konumu, drenaj ve hava akışı açısından kritiktir.
Kazı: Yaklaşık 120-150 cm derinliğinde ve 80-100 cm çapında silindir bir kuyu kazılır.
Zemin: Kuyunun tabanı tamamen düzlenmeli ve ağırlığı taşıyacak şekilde sıkıştırılmalıdır.
2. Hava Kanalı (Nefeslik) Sistemi
Tandırın dibindeki ateşin sönmemesi için oksijen şarttır.
Kuyunun dibine yan taraftan ulaşan, yaklaşık 15-20 cm çapında pimaş boru veya ateş tuğlasından bir hava kanalı döşenir.
Bu kanal, yer seviyesinde dışarıya açılır. Ateş yanarken bu kanal açık tutulur, pişirme aşamasında ise ısıyı hapsetmek için kapatılır.
3. İç Çeperin Örülmesi (Ateş Odası)
Tandırın iç yüzeyi ısıya dayanıklı olmalıdır.
Malzeme: Kuyunun iç çeperi harman tuğlası veya ateş tuğlası ile dairesel şekilde örülür.
Harç: Geleneksel yöntemde kırmızı killi toprak, saman ve kaya tuzu karışımı kullanılır. Modern yöntemde ise şamot harcı tercih edilir.
Form: Kuyu yukarıya doğru hafifçe daralacak şekilde (vazo formu) örülürse, ısı yukarı çıkarken içeride daha fazla döner.
4. İzolasyon ve Dolgu
Tuğla örümü ile toprak duvar arasında kalan boşluk, ocağın "termal deposu"dur.
Bu boşluk (yaklaşık 10-15 cm) cam kırığı, kaya tuzu ve mil kumu karışımıyla doldurulur.
Cam ve tuz, ısıyı yansıtma ve uzun süre muhafaza etme özelliğine sahiptir. Bu sayede tandır bir kez ısındığında saatlerce sıcak kalır.
5. Ağız Kısmı ve Bilezik
Yer seviyesine gelindiğinde, tandırın ağzına düzgün bir çerçeve yapılır.
Genellikle beton veya taştan bir "bilezik" oluşturulur. Bu kısım, pişirme sırasında üzerine konulacak ağır metal kapağın tam oturmasını sağlar.
6. Sıvama ve İlk Yakım
İç Sıva: Tandırın iç yüzeyi, pürüzsüz olması için elenmiş killi toprak ve keçi kılı karışımıyla ince bir şekilde sıvanır.
Kurutma: Yapım bittikten sonra en az 10 gün doğal yollarla kurumaya bırakılır.
Terbiye: İlk yakım çok küçük odun parçalarıyla (çırpı) yapılır. Bu, toprağın pişmesini ve seramikleşmesini sağlar. Aniden büyük ateş yakılırsa çatlamalar meydana gelebilir.
Kuyu Tandırın Avantajları
Eşit Pişirme: Isı her yönden (alttan, yandan ve kapaktan yansıyarak) ete hücum eder.
Lezzet: Etin kendi yağı ateşin üzerine damladığında çıkan aroma, kuyu içinde hapsolarak ete geri döner (isli lezzet).
Verimlilik: Çok az odunla çok yüksek ısı elde edilir.
Bu sistem özellikle kuyu kebabı gibi uzun süreli pişirmeler için en verimli yöntemdir.